Pierwszy miesiąc tego roku upłynął pod znakiem dwóch wydarzeń, które, obok zawirowań na światowych giełdach, należały również do ścisłej czołówki newsów, prezentowanych przez krajowe media. Po pierwsze, projekt wprowadzenia ubezpieczeń zdrowotnych, sygnowany przez Panią Minister Kopacz, wraz z całym zamieszaniem wokół polskiej służby zdrowia i związanymi z tym pomysłami, także dotyczącymi dobrowolnych ubezpieczeń zdrowotnych. Po drugie, roszczenie firmy Eureko - akcjonariusza PZU, wobec Skarbu Państwa, na gigantyczną kwotę, prawie 36 mld. zł.

Jaka jest sytuacja polskiej służby zdrowia, każdy wie. Jakie są pomysły na wyjście z tej, poważnej zapaści – tego to już chyba nie wie nikt. A o tym, co się zdarzyło w styczniu, wielu obserwatorów przypuszcza, że nawet Pani Minister, łącznie z Panem Premierem i Panem Prezydentem, razem wziętymi, nie wiedzą za bardzo, co z tym fantem począć.

Dla uczestników rynku ubezpieczeniowego, na pewno warte odnotowania są, w każdym bądź razie, projekty powiązania reformy ubezpieczeń zdrowotnych z ubezpieczeniami prywatnymi, realizowanymi przez komercyjne towarzystwa ubezpieczeniowe.rnNiezależnie od tego, jakie będą dalsze losy projektu ustawy i całej reformy, wiadomo już, że nowemu rządowi łatwo nie przyjdzie przeforsowanie proponowanych przez siebie zmian, wg. obecnych propozycji, ponieważ Prezydent już zapowiedział zawetowanie ewentualnej ustawy.

Informacje o olbrzymich kwotach, na które opiewa ubezpieczenie głosu śpiewaka operowego lub nóg modelki czy piłkarza, cojakiś czas pojawiają się w światowych mediach. Temat staje się jeszcze bardziej aktualny w czasach „okołoolimpijskich”. Rozpalają one wyobraźnię agentów ubezpieczeniowych...

Najbardziej znanym przypadkiem z historii jest Marlena Dietrich, która ubezpieczyła sobie nogi. Może nie ładniejsze, ale równie cenne, także dla ubezpieczycieli, są nogi piłkarzy Realu Madryt. Ponoć „Królewscy” ubezpieczyli Ronaldo na 24 mln euro. Real płaci 3,6 mln euro rocznie za jego ubezpieczenie, a bagatelka 2,7 mln euro za Luisa Figo i Zinedine’a Zidane’a.

Oczywiście sprawa dotyczy nazwisk z pierwszych stron gazet, ale przecież istnieje wielki rynek ubezpieczeń dla osób uprawiających sport. Ubezpieczyciele szukają klientów gdzie się da, nic więc dziwnego, że swoją ofertę kierują również do sportowców, dla których ubezpieczenie jest obowiązkowe. Oferta jest skierowana nie tylko do zawodowców, ale także do młodzieży trenującej daną dyscyplinę sportową, która musi mieć dodatkowe ubezpieczenie.

Do Rzecznika Ubezpieczonych wpłynęło pismo poszkodowanego mężczyzny, z prośbą o interwencję w sprawie odszkodowania za szkodę komunikacyjną. Skarżący zarzuca zakładowi ubezpieczeń w Warszawie opieszałość w likwidacji przedmiotowej szkody.

W piśmie do Rzecznika czytamy: „Dnia 2 czerwca 2006 r. zgłosiłem do TU X szkodę mojego samochodu marki BMW. W wyniku niewłaściwego uprania siedzeń przez myjnię samochodową w Radomiu, uszkodzeniu uległo poszycie tapicerki. Po oględzinach zniszczeń, pracownik TU X orzekł, że szkoda może być wypłacona jedynie za «strzyżenie tapicerki» – nota bene nie potrafił mi określić, co kryje się za tym terminem – a nie wymianę, ponieważ aby wypłacono mi za jej wymianę, muszę przedłożyć opinie autoryzowanego serwisu BMW stwierdzające, że uszkodzenie było spowodowane wadliwym praniem i że jedynym sposobem usunięcia wady jest wymiana poszyć siedzeń. Tymczasem zostanie mi wypłacona kwota za «strzyżenie tapicerki».

W Europie Zachodniej programy tzw. przedłużonej gwarancji na sprzęt gospodarstwa domowego i komputerowy od lat cieszą się sporym i wciąż rosnącym zainteresowaniem klientów. W Wielkiej Brytanii penetracja przedłużonymi gwarancjami detalicznego rynku domowych urządzeń elektrycznych przekracza 10%, zaś wartość tego rynku szacowana jest na ok. 1,5 miliarda funtów. W Polsce rynek przedłużonych gwarancji dopiero się rozwija, ale eksperci są zgodni, że jego potencjał jest bardzo duży. Obecnie jest on wykorzystywany w ok. 1–2%, ale szacuje się, że już za 5–6 lat wskaźnik ten może wzrosnąć do 10, a nawet 15%.rnrnUbezpieczenie kosztów naprawy.

Potoczny termin „przedłużona gwarancja” to w nomenklaturze ubezpieczeniowej „ubezpieczenie kosztów naprawy sprzętu gospodarstwa domowego oraz sprzętu komputerowego”. Zawarcie takiej polisy zobowiązuje ubezpieczyciela do pokrycia kosztów napraw ubezpieczonego mienia, zazwyczaj w takiej wysokości, w jakiej analogiczne koszty poniósłby producent danego sprzętu w przypadku awarii, mającej miejsce w zwykłym okresie gwarancyjnym. Okres dodatkowej ochrony zależy od konkretnej oferty, przy czym najczęściej jest to kolejny rok lub dwa lata po wygaśnięciu gwarancji producenta. W Europie Zachodniej dość często spotykana jest jeszcze dłuższa ochrona, trwająca nawet do 4 lat.