Jeśli interwencja rzecznika ubezpieczonych nie przyniesie rozstrzygnięcia sporu, może on zaproponować stronom oddanie sprawy do sądu polubownego działającego przy tej instytucji. Przyjęcie takiej procedury wymaga zgody zarówno klienta, jak i firmy ubezpieczeniowej. Towarzystwa wychodząc z założenia, że i tak unikną postępowania przed sądem powszechnym, bo klient zniechęci się do tej drogi z powodu kosztów i braku szans na szybkie zakończenie postępowania rzadko wyrażają zgodę.

Zdaniem Krystyny Krawczyk z Biura Rzecznika Ubezpieczonych część spraw powinna być kontynuowana przed sądem polubownym a szczególnie wszelkie spory dotyczące niekorzystnej dla klienta interpretacji przepisów, o pomijanie np. opinii niezależnego rzeczoznawcy.

Czym jest ubezpieczenie na życie każdy ogólnie wie. Czy jednak może ono być inwestycją?Tak można pomyśleć śledząc ranking ubezpieczeniowych funduszy kapitałowych inwestujących na rzecz towarzystw ubezpieczeniowych. Jak jest naprawdę? Tzw. polisy z funduszem pojawiły się w pod koniec lat dziewięćdziesiątych. Mówiąc w dużym skrócie ich konstrukcja polega na tym, że część składki jaką wpłaca klient przeznaczana jest na ochronę życia, a pozostała inwestowana w fundusze. To klient decyduje o tym jaką część składki i w jakie fundusze zainwestować. Oczywiście, jeśli polisa ma pełnić funkcję typowo ochronną, na inwestycje przeznaczana będzie minimalna część składki.

Ostatnie lata były dla właścicieli polis z funduszem bardzo udane. Wszystko za sprawą sprzyjającej koniunktury. Czy zatem polisa na życie z funduszem inwestycyjnym może być traktowana na równi z innymi formami inwestowania? Raczej nie, gdyż funkcją polisy jest ochrona życia i zdrowia. Dlatego podejmując decyzję o wyborze polisy trzeba pamiętać, jaką ma ona pełnić funkcję. Nie ma bowiem produktu idealnego. Albo mamy wysoką wartość ubezpieczenia, albo inwestujemy w fundusze. Te ostatnie pozwolą nam dobrze zarobić tylko w okresie hossy.

Patrząc na suche wyniki finansowe można stwierdzić, że dla ubezpieczycieli ubiegły rok był znakomity. W dziale II ( ubezpieczenia majątkowe ) ilość sprzedanych ubezpieczeń zwiększyła się o 10 mln polis, a przypis składki wzrósł z 15,33 do 16,05 mld zł. Jednak, pomimo tryumfalnego ogłaszania wszem i wobec rzeczywiście znakomitych wyników, nikt z ubezpieczycieli przesadnie nie świętuje.

Trudno się zresztą dziwić, skoro z roku na rok spada średnia składka. Ubezpieczyciele doskonale znają powód takiego stanu rzeczy. Michał Gomowski, członek zarządu Generali odpowiedzialny za obszar ubezpieczeń majątkowych i komunikacyjnych stawia sprawę jasno, wskazując, że ostra konkurencja wymusza obniżanie cen.

Tym razem zajmiemy się błędami popełnianymi przez agentów, a ich efektem jest niesprzedana polisa, utrata klienta, brak satysfakcji itd. Zapoznając się z nimi uważnie dostrzeżesz z łatwością, że mają one swoje odniesienie do kilku złotych zasad. To oczywiste! Co więcej, z lektury moich tekstów w „Gazecie ubezpieczeniowej” powinieneś wiedzieć, dlaczego tak robię (tu podam tylko małą wskazówkę: do jednych ludzi dotrą lepiej zasady, inni zaś lepiej zrozumieją zestawienie błędów).

Oto zestawienie najczęściej spotykanych błędów, czyli grzechy główne agenta ubezpieczeniowego:

Grzech 1: niedostrzeganie w kliencie człowieka